0
Twój koszyk jest pusty.

NAUKOWCY, LEKARZE, BADACZE O ŻYWYM MUMIO


MIĘDZYNARODOWY DZIENNIK BADAŃ TOKSYKOLOGICZNYCH.
Dział Mikrobiologii Szkoła Nauk Przyrodniczych SIKKIM Universiti 6th
Mile Samdur, Tadong, Gangtok, Sikkim.
Indie
2012 rok.
Artykuł przeglądowy – streszczenie.

MUMIO ŻYWE vs. RAK.
Dobroczynne mumio, powoli zostaje zaprzęgnięte do pomocy człowiekowi tam, gdzie w bardzo wielu przypadkach jesteśmy zupełnie bezsilni. Mimo ogromnego postępu w medycynie konwencjonalnej, mimo doskonałego sprzętu, komputeryzacji, wiedzy i umiejętności chirurgów, rak najczęściej jednak wygrywa z nami i naszymi możliwościami.
Rak jest również główną przyczyną zgonów po zabiegach kardiologicznych. Głównymi czynnikami etiologicznymi leczenia raka są mutageny, wolne rodniki, toksyny metale ciężkie, cukier we krwi, wirusy, promieniowanie (z wielu aparatów radioaktywnych) w tym zapalenie, które może wzrosnąć, zwiększyć ryzyko rozwoju i postępowania raka.
Żywe mumio odnosi się do substancji humusowej, zawierającej od 60 – 80 % kwasu fulwowego (FA) i kwasu humusowego (HA). Biologiczna aktywność żywego mumio to głownie te humusowe komponenty FA i HA.
W tej recenzji skupiliśmy się na chemioprewencji raka i właściwościach żywego mumio oraz humusu ( kwas humusowy – mieszanina związków organicznych) w zależności od składu materii organicznej z której powstaje i pochodzi i charakterze kwasowym wchodzącym w skład próchnicy gleby i roztworów wód naturalnych, czyli jest to mieszanina wielocząstkowych związków o organicznym i zmiennym składzie.
Żywe mumio, FA i HA posiadają właściwości przeciwzapalne i antyoxydacyjne, antymutagenne, antytoksyczne, antywirusowe, usuwające metale ciężkie, przeciwnowotworowe, fotoprotekcyjne. Te właściwości sprawiają, że Żywe Mumio jest bardzo użytecznym środkiem do terapii i zapobiegania. Ponad to Żywe Mumio nie ma żadnych skutków ubocznych, podawane z czystą, dobrą wodą, działa jako odżywczy tonik odmładzający organizm, który zwalcza problemy związane z wiekiem.
Rak, jest drugą przyczyną najczęstszych śmierci po zabiegach kardiologicznych i głównym problemem zdrowia publicznego, powodującym w przybliżeniu około 7 mln zgonów rocznie na świecie.
Istniejące obecnie podejście terapeutyczne i techniki chirurgiczne nie radzą sobie z tym skutecznie. Konwencjonalne terapie, jak chemioterapia, radioterapia, immunoterapia i podejścia chirurgiczne w przypadku raka są bardzo mało efektywne. A zatem konieczne jest zarekomendowanie rozwoju metod opartych na mechanizmach naturalnych do zarządzania rakiem i prewencji bez toksyn.
Chemioprewencja jest zastosowaniem farmakologicznych środków do sprowadzenia, zatrzymania lub unieszkodliwienia procesu nowotworowego. Przyjmuje się, że skuteczny i akceptowany środek chemioterapeutyczny powinien mieć takie cechy jak:
1. Małe, albo nie toksyczne efekty w zdrowiu chorego.
2. Wysokie efekty antywirusowe, zintensyfikowane działanie doustne, niskie koszty i akceptowalny przez ludzi.
Żywe Mumio jest właśnie jednym z takich związków, który stosowano od wieków nie tylko w Ajurwedzie. Zawarte w mumio żywym związki humusowe mogą być potencjalnym czynnikiem działania chemioterapeutycznego.
Mumio ma wiele biologicznych funkcji i zastosowań, które działają jako cząsteczka nośnikowa. Ten niskocząsteczkowy nośnik jest i działa bioaktywnie dlatego było stosowane przy leczeniu nadwrażliwości, diabetologii, układzie trawiennym, astmie, anemii, przewlekłych egzemach, złamaniach kości, leczeniu układu moczowo – płciowego i w wielu innych przypadłościach.
Kwas fulwowy to jeden z głównych składników żywego mumio wraz z kwasem humusowym, ale są w nim również minerały w postaci jonowej. Te minerały są transportowane do komórek i tkanek przez kwas fulwowy, który utrzymuje energię elektryczną (potencjał elektryczny) ciała i w ten sposób prawdopodobnie uniemożliwia ich zanik, śmierć. Zapewnia długowieczność i może działać, jako odmładzacz. Pomaga w metabolizmie i produkcji energii. Może działać też, jako środek detoksytujący i energetyczny, jako immunomodulator.
Farmakologiczne działanie żywego mumio i HA skłania do tego, ażeby stosować mumio w prewencji raka, gdzie może spełnić istotną, leczniczą rolę. Właściwości przeciwutleniające, jakie posiada mumio to wolne rodniki, jako cząsteczki z niepełnymi powłokami elektronowymi co czyni je bardziej reaktywnymi niż te z kompletnymi powłokami elektronowymi. U ludzi najbardziej rozpowszechniona forma wolnych rodników to tlen. Kiedy cząsteczka tlenu staje się naładowana próbuje pobrać elektrony z cząsteczek co może spowodować uszkodzenie DNA a także spowodować raka. Antyoksydanty są substancjami, które wspierają komórki poprzez neutralizację ładunku elektrycznego a te mogą zapobiec radykalnym uszkodzeniom w komórkach. Wolne rodniki, które powstają podczas leczenia radioterapią i chemioterapią mogą uszkodzić zdrową komórkę w sąsiedztwie tejże zdrowej komórki co sprawia, że leczenie jest długotrwale i bolesne. Leki przeciwnowotworowe uszkadzają komórki DNA przy produkcji reaktywnych form tlenu, stąd można używać przeciwutleniaczy w leczeniu raka, ażeby zredukować ból i nasilenia oraz wzmocnienia terapii. Żywe Mumio posiada trzy radykalne wolne rodniki przeciwutleniające, które oczyszczają przeciwko NO i HO a to zależy od rosnącej koncentracji związków humusowych w żywym, pierwotnym mumio. Stwierdzono też, że żywe mumio posiada właściwości przeciwstarzeniowe. Pacjenci po 65 roku życia są bardziej zagrożeni rozwojem raka i jest to wyższe o od 12 do 36 razy niż w wieku 25 do 44 lat. 70% chorych zmarłych w wieku 65 lat to osoby chore na raka.

Zdolność naprawy uszkodzonego DNA zmniejsza się wraz ze wzrostem wieku, głównie ze względu na znaczne spadki endogennego antyoksydantu w organizmie, które może prowadzić do rozwoju raka. W związku z tym, zaleca się przyjmowanie przeciwutleniacza wraz ze wzrostem wieku. W badaniach wykazano, że żywe mumio może opóźnić proces starzenia się i ewentualnie zmniejszyć ryzyko uszkodzenia i upośledzenia komórek. Stwierdzono, że żywe mumio to naturalny, zdrowy juvenator, który przywraca witalność i młodość ciała.
Przeciwwrzodowe działanie żywego mumio:
– związek między wrzodem trawiennym a rakiem jest ważnym aspektem, głównie po infekcji Helicobakter, po zakażeniu bakterią, która odgrywa ważną rolę w rozwoju wrzodu dwunastnicy, wrzodu żołądka, jak również raka żołądka. Żywe Mumio wyraźnie zmniejsza i redukuje występowanie tej choroby. Pacjentom podano doustnie 100mg/kg i stwierdzono znaczne zmniejszenie wskaźnika wrzodu jak i całego owrzodzenia żołądka.
Przeciwzapalne działanie żywego mumio:
– uważa się, że zapalenie wywołuje progresję nowotworu jego rozwój i przerzuty. Pokazano, że żywe mumio ma antyzapalne działanie, potwierdzone w badaniu. Jednoznacznie stwierdzono, że pod wpływem żywego mumio zmniejsza się stan zapalny. Ponad to w badaniach pokazano, że obecność humanu potasu zmniejsza poziom prozapalnych cytokin. HA zawarte w żywym mumio hamuje degradację neutrofili w czasie stanu zapalnego. Działa antyalergicznie i przeciwzapalnie na skórę i oczyszcza ją, ponieważ FA ma działanie przeciwzapalne.
Chemioprewencja raka z Żywym Mumio i jego komponentami HA:
Chemioprewencja żywym mumio, jako funkcja jest czynnikiem fotoprotekcyjnym. Wykazano, że żywe mumio ratuje alpinistów przed poparzeniem słonecznym, problemami ze skórą i oczami. HA absorbuje promieniowanie ultrafioletowe i zapewnia ochronę fotoprotekcyjną. HA może absorbować promieniowanie w tym UV i zapewnić właściwości fotoprotekcyjne E. Coli w roztworze wodnym, może zmniejszyć ilość promieniowania docierającego do komórek.
Prewencja antywirusowa:
Kilka badań wykazało, że wiele infekcji wirusowych wiąże się z rozwojem raka. Możliwe, że „Chłoniak Hodkina”, jest bezpośrednio związany ze stanem immunosupresyjnym i HIV. Podczas gdy AIDS ma wspierać rozwój „Chłoniaka Burkitta”.
Wirus HPV brodawczaka ludzkiego, jest bezpośrednio związany z rakiem szyjki macicy i zakażenie (mięsakiem) opryszczką kaposową jest również związane z chłoniakami i mięsakami u pacjentów z HIV. Zasugerowano, że HA może zapobiegać niektórym z tych nowotworów i wirusom powodującym raka. Na przykład HA może zmniejszyć HN infekcję cieplną i replikację a także hamuje tę wirusową fuzję między T-komórkami. Ponadto potrafi aktywować T-limfocyty i również zwiększyć IL-2 produkcję TH-1 komórek w HIV pacjenta.
W innych badaniach leczono HIV u pacjentów z terapią antyretrowirusową wraz z żywym mumio i odkryto, że u pacjentów poprawia się: apetyt, męczące nudności, zanikają wymioty, hamuje biegunkę, zanika depresja, znacznej poprawie ulega poprawa wagi i masy ciała, normalizuje się temperatura, podniósł się poziom CD4 (limfocytów), wraz z innymi zaletami. W związku z tym żywe mumio wraz z podanymi związkami humusowymi, jest promieniem nadziei dla pacjentów z obniżoną odpornością.
Antyoksydacyjne i detoksykacyjne działanie (zapobieganie procesom nowotworowymi zapobieganie procesom starzeniowym i chorobom sercowo – naczyniowym i wielu innych negatywnych skutkom ubocznych produktów metabolizmu.
W codziennym życiu jesteśmy narażenie na wiele szkodliwych chemikaliów a niektóre z nich są potencjalnymi substancjami rakotwórczymi. Jesteśmy narażeni na wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (PAH) pestycydy, herbicydy – środki chwastobójcze, toksyny i inne substancje rakotwórcze. Mogą one przypadkowo lub nawet zawodowo (w pracy), prowadzić do rozwoju raka.
Mutageny, (czyli czynniki zmieniające materiał genetyczny), takie jak alfatoksyny
i mykotoksyny, benzo pestycydy, są najczęstszymi rodzajami związków rakotwórczych.
Wyniki badań udowodniły, że przetworzone HA może dezaktywować te mutageny, które były przetestowane na drożdżach. Udowodnili swoim doświadczeniem, że HA redukuje biodostępność i toksyczność składników chemicznych. Humat potasowy oczyszcza materię mutagenną. HA może zdeaktywować aflatoksyny produkowane przez grzyby. Kolejne doświadczenie, gdzie zbadali absorpcję aflatoksyny przez odessanie polimeru w układzie trawiennym. Znaleziono kwas humusowy (HA), który absorbował szkodliwe

środki chemiczne i odwraca tworzenie się związków z którymi badani mieli kontakt ustny. Kwas humusowy (HA)okazał się doskonałym środkiem przeciwko lokalizacji , mutacji i ich usuwania a także metali ciężkich co więcej, redukuje dostępność substancji niebezpiecznych i odwraca tworzenie się związku mutagennego lub rakotwórczego. Zapobiega uszkodzeniom DNA komórki.
Działanie anty diabetyczne; kilka przeprowadzonych badań udowodniło, że cukrzyca jest kluczowym czynnikiem przyczyniającym się do wzrostu nowotworów narządów litych w tym wątroby, trzustki, jelita grubego, błony śluzowej, macicy i pęcherzyka moczowego. Żywe mumio może utrzymać profil stężenia glukozy we krwi a badania wykazały, że może obniżyć poziom cukru we krwi i poprawić profil lipidowy poprzez obniżenie poziomu cholesterolu całkowitego.
Inne badania na grupie 32 osób z cukrzycą typu II, którym podano żywe mumio w ilości 250g wraz z innymi lekami doprowadziło do znacznego obniżenia poziomu cukru we krwi wraz z lipidami o niskiej gęstości, lipoproteinamio bardzo małej gęstości i mniejsze ilości całkowitego cholesterolu.
Wykazano na podstawie wielu badań, że Żywe Mumio i HA ma łagodne działanie i skuteczne przeciwnowotworowe i antyrakowe, które jest skuteczne zarówno dla nowotworów złośliwych jak i łagodnych. Żywe Mumio we współpracy z HA może zwiększyć wytwarzanie aktywnego tlenu podczas gojenia się ran i w procesie przeciw nowotworowym. Raporty z badań wykazały, że dzięki inkubacji HA linia komórek rakowych HE-2 jest zmniejszona o 65% w porównaniu do grupy kontrolowanej.
Żywe Mumio i HA mają działanie immunomodulujące, gdzie żywe mumio pomaga układowi immunologicznemu, zwiększyć wytwarzanie cytokin przez aktywowane komórki immunologiczne i utrzymuje ich integralność. Żywe Mumio pokazało, że może aktywować makrofagi otrzewnowe i aktywować splenocyty. Ponadto zwiększa sekrecję IL-2 przez komórki śledziony.
Naukowcy, badacze, medycy, którzy doświadczali z Żywym Mumio zdecydowanie polecają a nawet zalecają stosowanie żywego mumio w licznych dolegliwościach, jakie nękają ludzkość. Żywe Mumio to nie lekarstwo a jednak znawcy tematu twierdzą, że mówić o żywym mumio, jako o leku to właściwe zdanie. To właśnie ono posiada składniki przeciw utleniające, antywirusowe, przeciw zapalne, przeciw wrzodowe i anty mutagenne oraz chelatujące właściwości metali ciężkich.
Ponadto Żywe Mumio i kwas humusowy (HA) z tymi właściwościami mogą korzystnie……chemioprewencji raka. Dodatkowo jest przydatny w artretyzmie, pełni funkcje antygrzybiczne, również jako ekstrakt odżywczy, który pomaga w odżywianiu i transportowaniu składników odżywczych do tkanek naszego ciała. Żywe Mumio ma ogromne znaczenie i właściwości terapeutyczne i na pewno może być dobrodziejstwem dla ludzkości w prewencji i zapobieganiu raka.

Opracowano na podstawie artykułu z międzynarodowego dziennika badań toksykologicznych ogłoszonego w Indiach w Sikkim University 6th Mile 2012 r.

International Journal of Alzheimer's Disease

Artykuł przeglądowy – streszczenie.
Tłumaczenie mgr. Jolanta Świgulska

Żywe Mumio: naturalny fitokompleks z potencjalną aktywnością poznawczą, to naturalna substancja występująca w wysokich górach, (Himalaje, Ałtaj i inne) tworzona przez wieki przez stopniowy rozkład niektórych roślin przez działanie mikroorganizmów. Jest silnym i bardzo bezpiecznym suplementem diety, przywracającym równowagę energetyczną i potencjalnie zdolnym do zapobiegania kilku chorobom. Ostatnie badania wskazują na interesujące zastosowanie medyczne w zakresie kontroli zaburzeń poznawczych związanych ze starzeniem się oraz stymulacji poznawczej. Zatem kwas fulwowy, główna substancja czynna, blokuje samoagregację tau, otwierając drogę ku badaniu terapii Alzheimera. W istocie jest to produkt nutraceutyczny wykazujący korzyści dla zdrowia ludzkiego. Biorąc pod uwagę spodziewany wpływ stosowania Żywego Mumio w medycynie, zwłaszcza w naukach neurologicznych, konieczne są dalsze badania na podstawowym poziomie biologicznym, jak również próby kliniczne, aby zrozumieć, w jaki sposób cząsteczki organiczne Mumio Żywego, a zwłaszcza kwasu fulwowego, jednego z składniki aktywne i oligoelementy działają zarówno na poziomie molekularnym, jak i komórkowym oraz w całym organizmie.
Żywe Mumio jest znane również na północy Indii jako wysięk ze skał wysokogórskich, zwłaszcza w górach Himalajów między Indiami i Nepalem, występuje też w dużych ilościach w Rosji, Tybecie, Afganistanie, a nawet na północy Chile. Żywe Mumio był znane i używane przez wieki przez medycynę ajurwedyjską, jako odmładzacz i związek przeciwstarzeniowy. W starożytnej indyjskiej medycynie ajurwedyjskiej istnieją dwie ważne cechy związku rasayany: zwiększenie siły fizycznej i promowanie ludzkiego zdrowia. Wykazano, że korzyści zdrowotne wynikające ze stosowania Żywego Mumio, różnią się w zależności od regionu, w zależności od miejsca, z którego zostało pobrane. Biorąc pod uwagę unikalny skład fitokompleksu, bardzo bogatego w kwas fulwowy, naukowcy postawili hipotezę, że Żywe Mumio jest wytwarzane przez rozkład materiału roślinnego z gatunków takich jak Euphorbia royleana i Trifolium repens. Rozkład ten zdaje się zachodzić przez wieki i na tej podstawie Żywe Mumio uważane jest za tysiącletni produkt natury. Jednak dalsze badania wykazały, że kilka innych organizmów roślinnych może generować mumio, takich jak pleśnie jak Barbula, Fissidens, Minium i Thuidium oraz inne gatunki, takie jak Asterella, Dumortiera, Marchantia, Pellia, Plagiochasma i Stephenrencella-Anthoceros.
Żywe Mumio składa się głównie z substancji humusowych, w tym kwasu fulwowego, które stanowią około 60% do 80% całkowitego związku nutraceutycznego oraz niektórych oligoelementów, w tym selenu o właściwościach przeciwstarzeniowych. Substancje humusowe są wynikiem degradacji materii organicznej, głównie substancji roślinnych, co jest wynikiem działania wielu mikroorganizmów. Składniki są podzielone operacyjnie w huminach, kwasie humusowym i kwasach fulwowych w zależności od ich rozpuszczalności w wodzie przy różnych poziomach pH. Huminy nie rozpuszczają się w wodzie w żadnych warunkach pH. Kwas humusowy jest rozpuszczalny w wodzie w warunkach alkalicznych i ma masę cząsteczkową 5–10 kDa. Kwas fulwowy jest rozpuszczalny w wodzie w różnych warunkach pH, a ze względu na niską masę cząsteczkową (około 2 kDa) jest dobrze wchłaniany w przewodzie pokarmowym i eliminowany w ciągu kilku godzin do ciała. Jest prawdopodobne, że właściwości lecznicze przypisywane Żywemu Mumio są zapewnione przez znaczny poziom kwasów fulwowych, które zawiera Żywe Mumio, biorąc pod uwagę, że kwas fulwowy jest znany ze względu na silne działanie przeciwutleniające i prawdopodobnie ma działanie układowe jako aktywator dopełniacza. Ostatnie badania nad składem Żywego Mumio w Chile wykazały, że wskaźnik ORAC wynosi od 50 do 500 jednostek Trolox / g materiału, który jest znacznie wyższy niż Noni i jagody (Quinteros i in., Dane niepublikowane).

Żywe Mumio

Żywe Mumio obecnie również znajduje zastosowanie w medycynie alternatywnej - jako środek na mocne kości, wzmocnienie odporności, problemy układu pokarmowego, na potencję i wiele innych. Część z tych właściwości potwierdzają badania naukowe.

Żywe Mumio ma postać ciekłej, mokrej, gęstej smoły. Prawdopodobnie powstaje jako produkt procesu obumierania materii organicznej: szczątków roślin, alg czy porostów, dostających się w zakamarki skał górskich .
W medycynie naturalnej mumio stosowano także na bóle i zawroty głowy, migrenę, choroby kobiece, anginę, ból gardła, kaszel, katar, paradontozę, ropiejące rany, czyraki, egzemy, astmę i boreliozę i wiele innych. Mumio zainteresowało także współczesnych naukowców. Badania nad tą substancją prowadzi się od kilkudziesięciu lat, przede wszystkim w Rosji i Indiach.
Wynika z nich, że mumio poprawia stan kości, przyspiesza gojenie się złamań, a także wspomaga leczenie osteoporozy. Wszystko za sprawą kwasów próchniczych (humusowych), wśród których dominuje kwas fulwowy, który ma zdolność stymulowania komórek do syntezowania związków wapnia w układzie kostnym. Poza tym mumio dostarcza wapnia i fosforu - podstawowych materiałów budulcowych kości.
Zawarte w mumio kwasy humusowe regenerują uszkodzone tkanki przez zwiększenie ich ukrwienia oraz wzrost metabolizmu komórkowego. W związku z tym mumio można stosować w postaci maści lub kompresów
Żywe Mumio w ok. 80 proc. składa się z kawasów humusowych. Resztę stanowią aminokwasy, witaminy z grupy B, olejki eteryczne, prowitamina D, kwasy organiczne, pierwiastki mineralne, takie jak: wapń, fosfor, sód, magnez, potas, żelazo, miedź, kobalt, mangan, selen, cynk, molibden, a nawet jad pszczeli.
Naukowcy z Santiago (Chile) na łamach pisma "International Journal of Alzheimer's Disease"5 przekonują, że kwas fulwowy zawarty w mumio może zahamować proces agregacji białek tau, będących jedną z przyczyn choroby Alzheimera. Zdaniem naukowców kwas fulwowy może odegrać ogromną rolę w rozwoju potencjalnych metod leczenia choroby Alzheimera przy użyciu naturalnych produktów.
Żywe Mumio wspomaga trawienie i usprawnia pracę jelit, dlatego może pomóc na problemy układu pokarmowego, np. zaburzenia trawienia, niestrawność.
Żywe Mumio może być stosowane także w chorobie wrzodowej. Wykazano, że zawarty w mumio kwas fulwowy zmniejsza wydzielanie pepsyny - czynnika drażniącego żołądek i przyczyniającego się do powstawania wrzodów.

Warto wiedzieć, że Żywe Mumio może obniżać poziom cukru we krwi.
Osobom z podwyższonym poziomem cukru przez 3 tygodnie podawano żywe mumio. Po zakończeniu eksperymentu okazało się, że stężenie po posiłkowe glukozy obniżyło się średnio o 26 jednostek, a mierzone na czczo - o około 15 jednostek. Wynika to m.in. z właściwości antyoksydacyjnych i przeciw rodnikowych kwasów humusowych, które chronią trzustkę przed uszkodzeniami spowodowanymi toksycznym działaniem wolnych rodników.

Współczesna fitoterapia poleca żywe mumio w postaci czopków na hemoroidy. Zmniejszają one krwawienie, łagodzą ból, działają przeciwświądowo, wspomagają odbudowę śluzówki i zapobiegają stanom zapalnym.

 

Żywe Mumio - panaceum na układy rarytalne, odpornościowe, trawienne, sercowe i nerwowe.
Żywe Mumio jest lekiem ajurwedyjskim o wielu właściwościach i jest w stanie leczyć prawie wszystkie rodzaje dolegliwości ciała
HYPOKSJA I SŁABOŚĆ, W TYM DEGRADACJA MIĘŚNIOWA
Żywe Mumio wzmacnia zalety innych ziół poprzez zwiększenie ich biodostępności w organizmie. Zawiera ponad 84 rodzaje minerałów, w tym główny składnik, kwas fulwowy, i dostarcza większości niezbędnych minerałów do organizmu. Kwas foliowy działa jak cząsteczka nośnika w ludzkim systemie pomaga w transporcie składników odżywczych do głębokich tkanek i usuwa głęboko osadzone toksyny z organizmu. Żywe Mumio pomaga w produkcji energii, skraca okres regeneracji uszkodzonych mięśni, kości i układu nerwowego i jest wykorzystywany w leczenie złamań. Zmniejsza to degradację mięśni i kości oraz zwiększa ich siłę na dużych wysokościach. Żywe Mumio ma również zdolność pokonywania stresu fizycznego i psychicznego, dzięki czemu jest stosowany w leczeniu zmęczenia, letargu, zimna itp., które są częstymi problemami na dużych wysokościach. Bucci (2000) i Frawley i wsp. (2001) donieśli, że spożywanie Żywego Mumio z mlekiem stanowi jeden z najsilniejszych naturalnych suplementów o potencjale eliminującym wszystkie słabości. Kwas fulwowy pomaga w wchłanianiu żelaza do organizmu, dzięki czemu jest biodostępny dla komórek macierzystych szpiku kostnego do tworzenia krwi, a zatem Żywe Mumio może być bardzo pomocne w radzeniu sobie z warunkami podobnymi do niedotlenienia w organizmie. Oprócz właściwości oczyszczających krew, Żywe Mumio zwiększa również zdolność krwi do przenoszenia tlenu. Pomaga w poprawie krążenia krwi i jej dyfuzji do tkanek oraz utrzymuje niezbędne poziomy tlenu w organizmie podczas niedotlenienia. Dash (1991) poinformował, że Żywe Mumio jest dobrym detoksyfikatorem, pomagającym w eliminacji toksyn z organizmu i jego regularnym użycie zatrzymuje produkcję toksyn w organizmie. Dlatego Żywe Mumio jest również stosowany w leczeniu zatrucia dwutlenkiem węgla na terenach pagórkowatych. OSTRA GORĄCA CHOROBA (AMS)
Głównym problemem związanym z wysokimi wysokościami jest ostra choroba górska (AMS). Objawami AMS są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty, ból głowy, jadłowstręt, duszność, suchy nos, zmęczenie, zawroty głowy, kołatanie serca, kaszel, letarg, duszność, obrzęk, zawroty głowy, zmęczenie, zaburzenia snu i niechęć do pracy . Różni naukowcy dowiedli eksperymentalnie, że Żywe Mumio może być skutecznie stosowany w leczeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych, bólów głowy, osłabienia anoreksji, problemów z sercem, odwodnienia, bezsenności, duszności, wilgotnego kaszlu i bólu. Dlatego może być bardzo korzystny w leczeniu AMS . Bezsenność jest kolejnym powszechnym problemem na dużych wysokościach - rozwija się ona z powodu niedotlenienia, stresu, lęku wśród innych przyczyn. Żywe Mumio działa jako środek antystresowy, przeciw lękowy, przeciwpadaczkowy i adaptogenny, a także okazał się przydatny w leczeniu bezsenności. WYSOKA WYSOKOŚĆ, WYSOKIEJ EDEMY PŁUC I BÓLU (HAPE)
HAPE jest poważnym problemem na dużych wysokościach, który rozwija się z powodu niedoboru tlenu oraz niskiego ciśnienia atmosferycznego. W HAPE płyny gromadzą się w płucach ciała, a niektóre objawy to duszność, ból w klatce piersiowej, gorączka, letarg, kaszel i sinica.] Żywe Mumio, będąc lekiem moczopędnym, usuwa nadmiar płynu z płuc. jako ciało, co czyni go bardzo skutecznym w leczeniu stanów podobnych do HAPE i obrzęków. Żywe Mumio ma działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, a zatem jest przydatny w różnych bolesnych stanach organizmu. stan zapalny i ból. Dash (1991) doniósł również, że Żywe Mumio może być przydatne w leczeniu duszności.
WYSOKIE WYSOKOŚCI - EDEMA ZBÓŻ I DEMENTIA (HACE)
HACE jest wynikiem puchnięcia w tkance mózgowej z powodu niskiego ciśnienia atmosferycznego. Objawy obejmują ból głowy, utratę koordynacji, osłabienie i obniżony poziom świadomości, w tym dezorientację, utratę pamięci, halucynacje, zachowania psychotyczne i śpiączkę. Zwykle występuje po pobycie przez tydzień lub dłużej na dużych wysokościach. Ciężkie przypadki mogą prowadzić do śmierci, jeśli nie zostaną szybko potraktowane. Żywe Mumio może być bardzo przydatny w leczeniu stanów podobnych do HACE w mózgu, ponieważ utrzymuje pozakomórkową objętość w organizmie poprzez jego działanie moczopędne oraz usuwa nadmiar płynu i toksyn z mózgu i ciała. Poprawia pamięć i zwiększa pewność siebie w celu lepszego radzenia sobie ze stresem; ma również bardzo dobre właściwości przeciwutleniające.

ESKULAP Bóg sztuki lekarskiej.
ESKULAP Bóg sztuki lekarskiej.

Prof. Dr n. farm. Wiktor Stelmach MAGAZYN APTEKARSKI 7/2007

W ostatnim czasie Mumio w coraz większym stopniu przykuwa uwagę uczonych głównie z zakresu medycyny, chemii, farmacji i nauk przyrodniczych. Mumio to naturalny żywico podobny produkt pochodzenia biologicznego, wydzielający się ze skał niektórych masywów górskich w czasie upalnej pogody oraz bitum pływający po powierzchni wody morskiej. Powstało ono w wyniku złożonych przemian zachodzących w mineralno-organicznej masie biosfery Ziemi.Przeważnie występuje w miejscach suchych, osłoniętych od wiatru i słońca, gdzie skały są utworzone przez granity wapienne. Można go spotkać w wyższych partiach gór: Ałtaju, Pamiru, Kaukazu, Himalajach.

Preparat ten jest samoistną mieszaniną dużej ilości składników organicznych i mineralnych. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że jeśli w przeciętnym produkcie leczniczym znajduje się zwykle 3-8 składników chemicznych, z czego przeważnie jeden lub dwa stanowią bazę leku, to Mumio może zawierać nawet do 65 komponentów, które zebrała sama przyroda, wspaniale zharmonizowanych w jedną substancję.

Złożony skład tego preparatu wpływa zbawiennie na przebieg czynności fizjologicznych organizmu. Mumio posiada obronne i adaptogenne właściwości, usuwa zmęczenie, działa ogólnie wzmacniająco, przywraca utracone siły i energię. Uczeni i lekarze wielu krajów (głównie rosyjscy) podają, że jest to silny biostymulator efektywniejszy od korzenia żeń-szenia i szerszym zakresie działania. Mumio wywiera silniejsze działanie bakteriobójcze niż niektóre antybiotyki, aktywizuje przemianę materii, pomaga w utrzymaniu właściwego poziomu elektrolitów, leukocytów i hemoglobiny we krwi, stymuluje wydalanie substancji toksycznych z organizmu. Preparat ten również zwiększa aktywność bioelektryczną serca, wzmaga wydzielanie soku żołądkowego, szybko likwiduje stany zapalne, przyspiesza gojenie się ran, zadrapań złamań itp.

Lekarze starożytni poświęcili Mumio dużo miejsca w swoich pracach – jednomyślnie stwierdzając, że daje ono siłę całemu organizmowi.

Starożytni lekarze ajurwedyjscy używali Mumio do leczenia m.in. chronicznego zapalenia oskrzeli, dolegliwości trawiennych, chorób nerek i pęcherza, nerwowych, cukrzycy, anemii i przy złamaniach kości. Również stosowali go dla zwiększenia wigoru i witalności , jako antyseptyka i środka przeciwzapalnego,

stosowali Mumio jako antidotum na zatrucia oraz w leczeniu różnych chorób i stanów zapalnych.

Ludność stolicy Persji stosowała Mumio w następujących przypadkach:

kobiety nacierały się nim przy pierwszej kąpieli po porodzie, aby szybko wydobrzeć,ogólnie schorowane smarowały plecy lub przyjmowały doustnie trochę Mumio, aby się uodpornić,mężczyźni używali na zwiększenie potencji; nacierając się, albo pijąc rozpuszczone Mumio.

Arystoteles– wypowiedział się na temat leczniczych właściwości Mumio Polecał swoim pacjentom, aby je stosować przy bólu i zawrotach głowy, flegmatycznym charakterze, dreszczach, paraliżu nerwu twarzowego, epilepsji również jako środek przeciwkrwotoczny oraz wzmacniający serce. Twierdził też, że pomaga przy głuchocie wrodzonej.

Arabowie przypisują Mumio nadzwyczajne uniwersalne działanie. Według ich źródeł uśmierza ono bóle pochodzące od złamań, naderwań, zwichnięć, uszkodzeń i naciągniętych ścięgien. Pomaga również przy bólach głowy, migrenach, paraliżu twarzy, bólu ucha, anginie, kaszlu, migotaniu serca, czkawce, dusznościach i chorobach śledziony. Uważano go za najskuteczniejszy lek w krwotokach wewnętrznych, nietrzymaniu moczu, drganiu rąk, tężcu, w skurczach mięśniowych, zaburzeniach czynnościowych żołądka i wątroby, schorzeniach pęcherza i dróg moczowych, przeciw epilepsji, żółtaczce, gruźlicy, wykwitom skórnym, wzdęciom, nerwobólom i bólom stawów, jako odtrutka przy różnych zatruciach i ukąszeniach skorpionów. Systematyczne badania Mumio prowadził też arabski lekarz Sim Abu Ali W swoim znakomitym dziele pt. „Kanon nauki lekarskiej” Awicenna uważa, że Mumio oprócz wymienionych już właściwości, „wyostrza uczucia, wzmacnia żołądek i jest najbardziej doskonałym złożonym lekarstwem”. Receptury podane blisko 1000 lat temu są wykorzystywane przez współczesnych lekarzy.Inni medycy z kolei rozpisywali się o wspaniałym wpływie Mumio na przemianę materii, reumatyzm, normalizację funkcji organów wewnętrznych.Inny arabski uczony, podróżnik i geograf Al-Biruni-Abn-Reyhan zetknął się z Mumio na terenie Indii. W swym dziele pt. Kitab-al-Saidana” opisał jego właściwości m. In. „Mumio zasługuje na to, aby chronić je jak najcenniejszy skarb ku pomocy tych, którzy złamali jakąkolwiek kość”.

Al-Hakim Muhammad Husajn-khan Alay w książce Makhzanul-adwija” (Forma klimatów) opisuje miejsca tworzenia się Mumio, sposoby jego oczyszczania i stosowania.

Z kolei w książce Muhammada Khadi-Alukajli Khadi-khana Muhammad Husajna zatytułowanej „Karabidini kabir” opisany jest sposób stosowania balsamu o odpowiednim stężeniu w połączeniu z olejkiem różanym. Z niespotykaną jednomyślnością jest ono oceniane jako pewne, najbardziej skuteczne lekarstwo, pomagające przy wszelkich możliwych chorobach.

Według różnych przekazów pisemnych i ustnych, lecznicza moc Mumio czyniła niemal cuda. Rozgłos i sława o nadzwyczajnych cechach tego specyfiku przeniknęła w kierunku na zachód Europy. Jednakże informacje o pochodzeniu Mumio były bardzo skąpe i przekazywane ustnie. Jeszcze do XVII wieku w rękopisach i pracach wydanych drukiem w Anglii, Francji i Niemczech, spotykamy opisy Mumio jako środka leczniczego.

Angielski lekarz Robert James (1776 r.) włączył Mumio do Farmakopei. Opisał ten preparat jako czarną, błyszczącą, smolistą postać, o kwaśno gorzkim smaku i przyjemnym zapachu.

Lekarz Muhammad Husejn Szerazi w 1762 roku podał dokładny opis Mumio w książce pt. „Skarbnica lekarstw”, gdzie jest mowa o efektywności tego medykamentu przy różnych chorobach kobiecych, leczeniu bólu głowy, paraliżu, reumatyzmu, przy kontuzjach, a szczególnie złamaniach kości.

 

 

 MUMIO PIERWOTNE
MUMIO PIERWOTNE

UZDRAWIAJĄCY BALSAM WSCHODU Prof. Dr n. farm. Wiktor Stelmach MAGAZYN APTEKARSKI 8/2007

Łzy skalne

Mimo zaawansowanej techniki badań przy użyciu nowoczesnej aparatury naukowo-badawczej i ogromnej wiedzy przedstawicieli różnych dziedzin, do tej pory nie udało się ustalić jak powstało Mumio. Odnośnie jego pochodzenia istnieje wiele teorii i hipotez, jednak żadna z nich nie wyjaśnia do końca tej zagadki. Wielu uczonych starożytnego Wschodu utrzymywało pogląd, iż jest to produkt geologiczny, wyziewy z wnętrza ziemi wydobywające się przez szczeliny skalne. Dlatego myśleli że są to zastygłe „skalne łzy”. Kilku ekspertów na podstawie przeprowadzonych badań doszło do wniosku, że jest ono pochodzenia zwierzęcego, a jego podstawowym składnikiem są ekskrementy gryzoni i domieszki mineralne (produkty przemian węglowodorów, produkty naftowe itp.). Inni specjaliści twierdzą, że Mumio składa się z soku morwy, różnych porostów, jałowca, wosku i wydzielin dzikiej pszczoły miododajnej. Odmienna teoria nazywa ten specyfik „balsamem górskim”, a pod względem pochodzenia dzielili je na:„wosk górski”- produkt dzikiej pszczoły miododajnej,„brag-żun”- ekskrementy szczekuszek (Ochotonidae),„olej skalny”- minerały z grupy halotrychitu.

Tybetańczycy uważali, iż Mumio gromadzi się w głębokich pęknięciach skalnych i tworzy się podobnie jak szpat polny (skaleń), siarczek rtęci itd. W jednym z traktatów czytamy: „Ze skał rozpalonych gorącymi promieniami letniego skwaru, soki złota, a wraz z nimi część rodzajów metali – kosztowności przesączają się podobne do ciekłego wyciągu i wypływają na wierzch tworząc „Brag-żun” – „skalne nacieczenie” (Mumio). Tak więc w tybetańskich traktatach medycznych powstawanie „Brag-żun” wiązano wyłącznie z procesami geologicznymi, nie wspominając ani słowem o jego pochodzeniu roślinnym lub zwierzęcym. Należy przypuszczać, że kamienny olej Mümnogay i Mumië-asil Azji Środkowej mają wspólną przyrodę i odnoszą się do algarytów.

Hinduski uczony Chopra (1958r.) uważa Mumio za produkt pochodzenia mineralno – roślinnego, potwierdzając swoją opinię zawartością w tej substancji: żywicy, kamieni i resztek roślin.

Współcześni badacze na podstawie zebranych przekazów próbują nadać całemu zagadnieniu bardziej racjonalną formę; zasugerowani obecnością wosku i miodu twierdzą, że Mumio to pozostałości siedzisk górskich pszczół. Inni uważają, że są to organiczne szczątki fauny i flory połączone z nieorganicznymi skalnymi minerałami. Według nich składniki te wymieszały się podczas naturalnego procesu trwającego tysiące lat.

Współczesne badania naukowe

W ostatnich latach Mumio stało się ponownie specyfikiem godnym zainteresowania przez współczesnych naukowców z wielu krajów, położonych głównie w miejscu występowania tego surowca. Badania nad tą substancją są prowadzone od kilkudziesięciu lat w instytutach farmaceutycznych i klinikach Rosji (Moskwa, Sankt Petersburg), Gruzji (Tbilisi), Uzbekistanu (Taszkent), Tadżykistanu (Duszanbe) oraz Kirgistanu (Biszkek). Znaczną część tych badań kiedyś nadzorowało i dotowało Ministerstwo Zdrowia byłego ZSRR; obecnie badania i pracę trwają nadal, lecz już w samodzielnych państwach.

Opierając się na badaniach prowadzonych w Instytucie Chemii Farmaceutycznej w Taszkencie (Uzbekistan) i Duszanbe (Tadżykistan), Instytucie Chemii Organicznej Akademii Nauk Uzbekistanu i Kirgistanu oraz Tiwari & Tiwari Joshi – Centrum Naukowych Badań Medycyny Indyjskiej, opisano siedem odmian Mumio ze względu na jego genealogię:

1 Miodowo-woskowe: żółta, brązowa lub czarna masa.

Efekt pracy dzikich pszczół, skamieniały w rezultacie długotrwałego pozostawienia na działanie warunków atmosferycznych i zmian w strukturze Ziemi. W przeszłości większą część Azji Środkowej stanowiło morze. Na jego obszarze było bardzo dużo wysp obfitujących w bogatą faunę i florę. Tysiące lat temu terytorium to wznosiło się coraz wyżej. Zaczęła pękać skorupa ziemska. Miliony rodzin dzikich pszczół, które mieli gniazda w szczelinach, dziupłach, jaskiniach, znalazły się pod ziemią. Drzewa i resztki owadów zamieniły się w niezwykłą substancję. Tak powstało jedno z silniejszych lekarstw rzadko spotykane i nie tanie.

W Indiach znany jest specyfik pod nazwą Shalaja, który posiada cechy podobne do Mumio. Taką nazwę ma również ryba występująca w wodach Oceanu Indyjskiego. Pozyskany z niej tran, pod działaniem słońca i wpływu czasu, robi się podobny do czerwonego miodu i jest stosowany jako lek, który charakteryzuje się wysokimi właściwościami terapeutycznymi.

2 Porostowe: gęsta lub twarda smoło podobna masa.

Produkt powstały w wyniku przemiany porostów naskalnych.

3 Cyprysowe: smoło podobna brązowo-czarna masa o smolistym zapachu.

Powstaje w wyniku rozpadu korzeni i pni cyprysa, żywotnika i jałowca. Miesza się z elementami gruntu, tworząc nacieki w szczelinach skalnych.

4 Bitumiczne: urwiste skały himalajskich tundr, ogrzane przez wiele wieków silnymi promieniami słońca i towarzyszące temu kolejne generacje traw, mchu, kwiatów i innej roślinności, wydają ciemno kleistą substancję bogatą w składniki lecznicze.

5 Mineralne: substancja o barwie brązowej lub czarnej.

Utworzyła się w warstwach w pobliżu złóż ropy naftowej w wyniku reakcji pomiędzy hydratami, a węglowodorami grup naftenowych w szczelinach skalnych z udziałem mikroorganizmów (szczególnie bakterii). Dość dobrze przylega do skały, ale pod wpływem upałów staje się bardzo plastyczna. Jako substancja jest praktycznie bez zapachu, ale w zetknięciu np. z rozżarzonym węglem wydziela silny zapach siarki zmieszanej z ropą naftową. Pod względem jakości rozróżniamy trzy rodzaje tak powstałego Mumio:pierwotne (doskonałe) bardzo cenne ze względu na swoje właściwości lecznicze jak i sporadyczność występowania,wtórne (średniej jakości), którym natura obdarzyła nas z większą szczodrością.

Ten twór Natury jest zjawiskiem powszechnie występującym w górach Pamiru (byłe obszary ZSRR), gdzie jego warstwy sięgają nawet kilku metrów. Pozyskuje się go na skale przemysłową wspólnie opracowanym projektem przez Wydział Nauki i Techniki Rady Ministrów Republiki Uzbeckiej wraz z Ministerstwem Ochrony Zdrowia oraz Instytutem Geologii Akademii Nauk Uzbekistanu.

Lekarze i naukowcy dowiedli, że Mumio to preparat przyjazny dla organizmu, wspomaga leczenie stanów zapalnych, infekcji bakteryjnych oraz regeneruje uszkodzone tkanki. Oficjalnie zostało zarejestrowane i dopuszczone do praktyki lekarskiej w Rosji i wielu krajach byłego ZSRR. Profesor A. Sz. Szakirow z Taszkenckiej Akademii Medycznej (Uzbekistan) wiele prac naukowych poświęcił Mumio. W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku napisał pracę doktorską na temat Mumio i jako chirurg interesował się działaniem tego preparatu na układ kostny. Były przeprowadzone testy na zwierzętach, a następnie w warunkach klinicznych na ludziach. Szakirow dowiódł, że Mumio jest skutecznym środkiem wspomagającym proces zrastania złamań, a także pomocne w późniejszej rehabilitacji. Udowodnił, że oczyszczony ekstrakt Mumio nie powoduje żadnych szkodliwych działań ubocznych. Wraz ze swoim zespołem (W.N. Ismaiłowa, A.W. Biszniewski, J.H. Narulniew) Szakirow analizował „Kanon Medycyny” Awicenny i dzieła Beruniego z Xl wieku. Okazało się, że zalecane tam dawki Mumio i sposoby jego stosowania w roztworach są bardzo trafne, toteż współczesne kurację pokrywają się z przepisami zalecanymi i stosowanymi 1000 lat temu. Oprócz tego lekarze i naukowcy z Taszkentu wykazali, że jednorazowe dawki 0,2g tej substancji do wewnątrz są zbyt małe.

Właściwości fizykochemiczne

Skład Mumio nie jest już dzisiaj tajemnicą. Współczesnej nauce wiadomo, że preparat stanowi samoistną mieszaninę dużej ilości składników organicznych i mineralnych. Kilka z kilkudziesięciu składników Mumio pojawia się rzadko w formie naturalnej. W rzeczywistości niektóre z nich nie są znane, by istniały w jakiejkolwiek naturalnej substancji innej niż Mumio. Rezultaty badań fizykochemicznych wodnych roztworów Mumio różnego pochodzenia (samarkandzkie, zabajkalskie, pamirskie, ałtajskie) przy użyciu współczesnej aparatury, wykazały różną aktywność elektrochemiczną, co oznacza zależność biochemicznej aktywności od źródła pochodzenia preparatu. Szczególnie praktyczne okazało się zastosowanie spektrometrii w badaniach Mumio, bez konieczności eksploatowania unikalnej i drogiej aparatury. I już wspomniano wcześniej, ze względu pochodzenia mamy do czynienia z różnymi odmianami Mumio, przy czym każda z nich posiada odrębne lub zbliżone właściwości, zarówno pod względem fizycznym jak i chemicznym. Dlatego intencją tej części artykułu jest podanie czytelnikom w sposób zbiorczy wszystkich cech jakie mogą posiadać różne odmiany Mumio, bez szczegółowego omawiania właściwości fizykochemicznych każdej z tych odmian, wykraczałoby poza ramy niniejszej publikacji.

Mumio przy długim przechowywaniu a także w otwartym lub nieszczelnym opakowaniu traci wodę i twardnieje. Dlatego za najcenniejsze uważa się Żywe Mumio.

Pod względem chemicznym w swoim naturalnym stanie Mumio zawiera:

składniki organiczne ok. 72%: sześć aminokwasów (6 – 16) egzogennych i endogennych, witaminy z grupy A,C, D, P, olejki eteryczne, kwasy organiczne, produkty pszczeli, żywice i inne. W skład aminokwasów egzogennych wchodzi: treonina, walina, metionina, izoleucyna, fenyloalanina, lizyna. Aminokwasy endogenne to: glicyna, kwas asparaginowy, prolina, glutamina, serynocysteina, arginina.składniki nieorganiczne: makroelementy (minerały): wapń, fosfor, magnez, potas oraz mikroelementy (pierwiastki śladowe): żelazo, miedź, kobalt, mangan, selen, cynk, molibden i inne.

Wszystkie składniki Mumio zostały brane przez Naturę w sposób doskonały i połączyły się ze sobą podczas zachodzących procesów trwających setki lat. Stanowią one znakomite uzupełnienie kuracji wzmacniających organizm w sposób naturalny.

Żywe Mumijo
Żywe Mumijo

MUMIO – UZDRAWIAJĄCY BALSAM WSCHODU Prof. Dr Wiktor Stelmach MAGAZYN APTEKARSKI 9/2007

WPROWADZENIE PREPARATU LECZNICZEGO MUMIO W WALCE Z RÓŻNYMI CHOROBAMI , TO DUŻY WKŁAD W OCHRONĘ ZDROWIA CZŁOWIEKA W PRZYPADKACH, GDZIE MEDYCYNA AKADEMICKA JEST BEZRADNA..

Renesans fascynacji tym eliksirem życia rozpoczął się w krajach zachodnich w latach sześćdziesiątych XX wieku i stale rośnie – uzasadniony i potwierdzony wieloma dowodami o jego skuteczności. Mumio określa się jako wysokoaktywny naturalny biostymulator, a przede wszystkim silny stymulator procesów regeneracji różnych tkanek organizmu.

W czasach Safawidów (1501-1736 r.) cały zbiór Mumio ze szczelin skalnych w pobliżu miasta Jahrom – pierwotne doskonałe Mumio z Farsu – należało do szacha. Kopalnie były pieczętowane przez strażników i tylko jeden raz w roku uroczyście otwierano je pod bezpośrednim nadzorem gubernatora kantonu Lär i Däräb.

W Teheranie po dzień dzisiejszy jest to produkt poszukiwany i trudno dostępny ( bardzo wysoka cena).

Warto wspomnieć że wywóz Mumio w tamtych czasach z ZSRR za granicę był zabroniony, gdyż traktowano je jako skarb narodowy, podlegający szczególnej ochronie.

Aktywność farmakologiczna

Szereg uczonych o różnych specjalnościach oraz lekarze podają, że preparat Mumio posiada unikalne właściwości. Działa jako bardzo silny biostymulator, 3 – 5 razy efektywniejszy od słynnego korzenia żeńszenia i o szerszym spektrum działania w wielu procesach regeneracyjnych. Mumio to prawie uniwersalny środek na wiele chorób, w tym również określanych mianem tzw. „nieuleczalnych”. Mechanizm działania tego specyfiku jest złożony i wywiera wielokierunkowy wpływ na prawidłowe funkcjonowanie organizmu pod warunkiem zastosowania preparatu w odpowiedniej kategorii, ustaleniu dawki i sposobie użycia (w zależności od schorzenia), czasu trwania kuracji. Działanie i właściwości lecznicze preparatu Mumio można ująć w sposób następujący:

Normalizuje funkcje organów wewnętrznych i zewnętrznychPodwyższa fizjologiczną aktywność tak pojedynczych komórek, jak i całych systemów organizmuAktywizuje przemianę materiiWspomaga w utrzymaniu właściwego poziomu:

- stężenia elektrolitów

-erytrocytów

-leukocytów

-hemoglobiny

-obniża OB.

Uzupełnia niedobory niektórych minerałów i witamin w organizmie oraz wspomaga ich przyswajanieZwiększa bioelektryczną aktywność sercaHamuje wzrost komórek rakowychWywiera działanie przeciwzapalne, antybakteryjne, przeciwbólowe i uspokajającePobudza pracę układu trawiennego i oddechowegoStymuluje wydalanie substancji toksycznych z organizmuPrzyśpiesza procesy regeneracyjne uszkodzonych tkanek w tym kościOdnawia system odpornościowy jako immunostymulatorPosiada właściwości biogennej stymulacjiStymuluje reakcję ochronną makrofagówStymuluje reakcję łącznotkankowąOddziaływuje silniej bakteriobójczą niż niektóre antybiotykiZwiększa ilość limfocytów w krwi obwodowejObniża (wydłuża) czas krzepliwości krwiOpóźnia proces zwapnienia naczyń krwionośnychObniża tolerancję plazmy na heparynęWydłuża czas heparynowy i trombinowyDziałanie antykoagulacyjne i rozszerzające naczynia krwionośneLikwiduje istniejące zakrzepyPoprawia krążenie włośniczkowe (kapilarne)Podwyższa aktywność fibrynolityczną krwiZwiększa ilość wolnej heparynyZmniejsza ilość fibrynogenuRównoważy (stabilizuje) ciśnienie tętnicze krwi bez zmian częstotliwości akcji sercaReguluje temperaturę ciałaReguluje funkcję organów płciowychWpływa korzystnie na całość procesów biochemicznych zachodzących w organizmie człowieka.

Dlatego Mumio stosuje się wspomagającą w leczeniu:

Złamań kości (wzmacnia też kruche, słabe kości)Kontuzji (zwichnięć, stłuczeń, naciągnięć)Chorób skórnych, oparzeńGojeniu się ran, zadrapańChorób układu krwionośnego, w tym chorób sercaChorób obwodowego układu nerwowego (zapalenia nerwów)Zaburzeń procesów wytwórczych krwiChorób układu pokarmowego (zatrucia, niestrawność)Chorób górnych dróg oddechowych (katar, kaszel, angina)Zatruć polekowych i negatywnych skutków chemioterapii (przyczynia się do wydalania z organizmu szkodliwych związków oraz soli metali ciężkich)Infekcji bakteryjnych

Oprócz tego Mumio:

Wzmacnia organizm, podnosi wydajność fizyczną i umysłową, dodaje energiiMumio jest uważane przez sportowców jako „eliksir rekordów”, ponieważ wspomaga organizm przezwyciężaniu znacznych obciążeń fizycznychWpływa łagodząco na nagłe reakcje organizmu wskutek zmiany ciśnieniaZmniejsza dolegliwości po ukąszeniach owadówŁagodzi ból zębów i działa wspomagająco w leczeniu paradontozy

Mumio od czasów starożytnych do tej pory zajmuje najbardziej zaszczytne miejsce wśród leków naturalnych. Ten cenny środek leczniczy sprawdził się w życiu na przestrzeni stuleci. Badania naukowe dowiodły, że specyfik ten poprawia ogólny stan zdrowia w przypadkach niemal beznadziejnych i nie wywołuje działań ubocznych. Na podstawie przeprowadzonych analiz klinicznych, przy regularnym i prawidłowym przyjmowaniu Mumio, pozytywne rezultaty osiągają bardzo wysoki wskaźnik, dochodzący do 94%.

Hakimowie (mędrcy, uczeni) z Doulatabadu (miejscowość w prowincji Balch, płn. Afganistan) zalecają stosowania Mumio przy wszelkich ostrych bólach. Podobnie Tabibowie (lekarze) z Azji Środkowej uważają ten lek za panaceum.

 

 

 

 

Prof. Dr Carl Anken,
XXV Międzynarodowy Kongres
Niemieckich i Austriackich Izb Lekarskich
-Badgastein 1980

Bezpieczne, nietoksyczne
Mumio daje poczucie ciepła wewnątrz ciała. Dlatego jest dobrze tolerowane przez pacjentów w sezonie zimowym w krajach o chłodnym klimacie. W strefach o gorącym klimacie i w sezonie letnim dawka powinna być zmniejszona o połowę. Niekiedy u osób ciężko chorych podczas przyjmowania Mumio może nastąpić krótkotrwałe pogorszenie samopoczucia, nasilenie bólu w chorym narządzie, bóle stawów lub mięśni. Poprawa samopoczucia (ustąpienie bólu) następuje w różnym czasie u różnych chorych.
Badania kliniczne dowiodły, że Mumio nie powoduje uczuleń, nie jest radioaktywne ani rakotwórcze, jest zupełnie nietoksyczne, nie jest też teratogenne. Przeciwwskazań odnośnie przyjmowania Mumio w zalecanych dawkach nie stwierdzono i jest ono całkowicie bezpieczne dla organizmu.
Ze względu na dużą higroskopijność preparat należy przechowywać w suchym i chłodnym miejscu. Termin przechowywania Mumio jest w zasadzie nieograniczony, w górach jego złoża zalegają całe wieki, z kolei termin ważności każdego produktu leczniczego (lub określonej grupy asortymentowej leków) regulują przepisy danego kraju lub porozumień międzynarodowych np. UE, WNP. Z reguły termin ważności produktu leczniczego pochodzenia naturalnego jest określany na 3 lata. W podobnej sytuacji znalazło się wiele innych bardzo drogich leków roślinnych, które zachowują pełną stabilność i aktywność farmakologiczną ponad 5 lat, a stosownie do przepisów muszą być wycofane z obrotu i utylizowane.
Wskazania i dawkowanie
Mumio w wielu krajach świata posiada wszechstronne zastosowanie jako lek, a obszerny materiał naukowo-badawczy odnotowuje znaczne sukcesy tak w leczeniu klinicznym jak i domowym.
Wykaz głównych chorób (wg terminologii WHO) leczonych tym preparatem obejmuje następujące przypadki:
1. Choroby zakaźne i pasożytnicze.
2. Nowotwory.
3. Choroby gruczołów wydzielania wewnętrznego i przemiany materii oraz zaburzenia odżywiania i immunologiczne.
4. Choroby krwi i narządów krwiotwórczych.
5. Zaburzenia psychiczne.
6. Choroby układu nerwowego i narządów zmysłu.
7. Choroby układu krążenia.
8. Choroby układu oddechowego.
9. Choroby układu trawiennego.
10. Choroby układu moczowo-płciowego.
11. Powikłania ciąży, porodu i połogu.
12. Choroby skóry i tkanki podskórnej.
13. Choroby układu mięśniowo-kostnego i tkanki łącznej.
14. Wady rozwojowe wrodzone.
15. Stany chorobowe płodów lub noworodków powstające w okresie okołoporodowym.
16. Objawy, oznaki i stany bliżej nieokreślone (trudne do zdiagnozowania).
17. Urazy i zatrucia.
Mumio stosuje się:
Wewnętrznie: doustnie rozpuszczone w soku owocowym, w wodzie lub miodzie.
Zewnętrznie:
- na skórę i błony śluzowe: przemywanie, wcieranie (roztwór), masaż (maść, balsam),
- do uszu i nosa: zakraplanie (roztwór z olejkiem różanym, kamforowym, gliceryną),przez wprowadzanie maści,
- do jamy ustnej i gardła: płukanie, pędzlowanie, zwilżanie (za pomocą rozpylacza),
- dopochwowo: irygacje, tamponowanie (roztwór), czopki,
- doodbytniczo: czopki, maść.

Mumio przyjmuje się do wewnątrz zawsze ½ - 1 godziny przed posiłkiem, a na noc 3 godziny po posiłku. Jeżeli dawkowanie stosuje się raz na dobę to należy lek przyjmować przed snem. Najlepsze rezultaty osiąga się przy równoczesnym stosowaniu Mumio do wewnątrz i zewnętrznie. Stosuje się go zgodnie ze wskazówkami podanymi dla danego schorzenia, zwykle w paru seriach, w zależności od stadium i zaawansowania choroby. Przeciętna seria leczenia trwa 20 – 30 dni, przerwa między kolejną 5 – 10 dni. W chorobach przewlekłych należy powtarzać cykl leczenia po miesięcznej przerwie. Przy kolejnym cyklu leczenia i dużej masie pacjenta, dawkę Mumio należy zwiększyć . Wielkość jednorazowej dawki zależy od wieku i masy ciała chorego. Szczegółowe opracowania oraz wytyczne odnośnie stosowania i leczenia preparatem Mumio są w posiadaniu specjalistycznych klinik w wielu krajach, ale także u nas w "gsm".

ŻYWE MUMIJO
ŻYWE MUMIJO

Oto przykładowo niektóre dane zaczerpnięte z opracowań klinicznych na temat dawki jednorazowej Mumio, która wynosi: dla dzieci od 3 miesięcy do 1 roku 0,01 g; od 1 – 3 lat 0,02 g; od 3 – 5 lat 0,03 g; od 5 – 9 lat 0,05 g; młodzież 9 -14 lat 0,15 g; dorośli o masie ciała do 70 kg 0,2 – 0,3 g; do 80 kg 0,3 – 0,4 g; do 90 kg 0,4 – 0,5 g; powyżej 90kg 0,5 -0,75 g.

 

 

Emily Roseberg:

Specyfik ten może wyleczyć ponad 200 chorób!

W przeszłości byli nim leczeni najznamienitsi władcy. Substancję przywożono z Chin, Indii, Mongolii i traktowano, jak najdroższy z klejnotów.

Mumijo powstaje na skutek działalności górotwórczej podczas wybuchu wulkanów. Lawa przenikając przez ropę, tworzy swego rodzaju asfalt. Przy bardzo wysokich temperaturach powstaje substancja, która ma specyficzny zapach i smak. Najlepsze mumio pochodzi z gór Ałtaj i Tienszan. Prawdziwe mumijo ma charakterystyczny zapach i smak oraz rozpuszcza się łatwo w wodzie a nawet w dłoni od temperatury ciała.

Mumijo jest bardzo skuteczną substancją przyćmiewając nawet słynny żeń-szeń. Mumijo można stosować przy każdej chorobie i jak dotychczas nie odnotowano skutków ubocznych z tytułu spożywania mumijo w płynie.